Η μοναξιά των Χριστουγέννων

Συντάκτης: Δημήτρης Θεοδωρακόπουλος (Συμμετοχή στο Διαγωνισμό Φωτογραφίας 2019)

 

Αθήνα.

Βαθμολογήστε τη φωτογραφία:
(δείξτε με το ποντίκι τα αστέρια που θέλετε και κάντε κλικ)

ΚακήΜέτριαΚαλήΠολύ καλήΕξαιρετική (3 votes, average: 3,67 out of 5)
Loading...

Δημήτρης Θεοδωρακόπουλος: Νικητής του Διαγωνισμού Φωτογραφίας 2018 του Prevezablogger.gr

Συντάκτης: Prevezablogger.gr

 

Ο Δημήτρης Θεοδωρακόπουλος, που μένει στο Χαλάνδρι Αττικής, είναι ο νικητής του Διαγωνισμού Φωτογραφίας 2018 του Prevezablogger.gr, με τη φωτογραφία «Πόσα χρόνια δίχασαν τα χέρια».

Πολλά συγχαρητήρια στο Δημήτρη και πολλές ευχαριστίες σε όλους τους συμμετέχοντες!

Το παρελθόν δεσμεύει

Συντάκτης: Κώστας Μαζιώτης

 

Μένουμε «κολλημένοι» στο παρελθόν μας, προσωπικό ή/και συλλογικό γιατί, εκτιμώ, στην ουσία δε μας ευχαριστεί το παρόν και, επιπλέον, τρέμουμε στη σκέψη του τι θα φέρει το μέλλον. Ανάξιο σχόλιου το γεγονός ότι προκαταβάλλουμε πως θα είναι, σώνει και καλά, κάτι άσχημο και δυσάρεστο. Κατά τη γνώμη μου αυτό είναι συντηρητισμός και όχι το να είσαι χαμηλών τόνων.

Ακόμα και αν το παρελθόν μας φαντάζει υπέροχο και νοσταλγούμε τις παλιές μέρες, το πιθανότερο είναι να το έχουμε εξιδανικεύσει. Η πάροδος του χρόνου αφαιρεί τα «ψεγάδια» και διαθλά την πραγματικότητα. 

Δεν είναι κακό να νοσταλγείς. Ούτε, πάντα, επιζήμιο το να έχεις επίγνωση των σφαλμάτων και των ατυχιών που σου συνέβησαν. Είναι βλαβερό, όταν «αρνείσαι» να αποκολληθείς και να ζήσεις ό,τι σου συμβαίνει στον παρόντα χρόνο.

Ο Johny Thunders ήταν αυτοκαταστροφικός και ασταθής χαρακτήρας. Αυτό δεν τον εμπόδισε να δώσει μερικές χρήσιμες συμβουλές. Να μία:

«Δεν γίνεται να αγκαλιάσεις μια ανάμνηση»

J.K. Rowling

Συντάκτης: Γιώργος Καραστάθης

 

«Η ιδέα ενός παιδιού που δραπετεύει από τους περιορισμούς του κόσμου των μεγάλων και πηγαίνει κάπου όπου έχει δύναμη, κυριολεκτικά και μεταφορικά, πραγματικά με γοήτευε». Σαν του δικού της ήρωα, τον Harry Potter, η ζωή της J.K. Rowling έχει τη λάμψη παραμυθιού.

Χωρισμένη, με την κόρη της μωρό ακόμα, ζώντας με επιδόματα σε ένα μικροσκοπικό διαμέρισμα στο Εδιμβούργο, η Rowling έγραψε το «Harry Potter και η φιλοσοφική λίθος» κατά τη διάρκεια των ύπνων της κόρης της – και ήταν ο Harry Potter που την έσωσε. Το Συμβούλιο Τεχνών της Σκωτίας της έδωσε επιδότηση για να μπορέσει να τελειώσει το βιβλίο. Μετά την πώλησή του στους εκδοτικούς οίκους «Bloomsbury» και «Scholastic Books» ο «Harry Potter» άρχισε να αποκτά μεγάλη διασημότητα και αναγνώριση. Πήρε πάρα πολύ καλές κριτικές και κέρδισε τα βρετανικά βραβεία λογοτεχνίας «Children’s Book of the Year» και «Smarties Book Prize». Τα δικαιώματα του βιβλίου πουλήθηκαν γρήγορα σε πάρα πολλές χώρες.

Μια άνεργη χωρισμένη μητέρα, η Rowling έγραψε το «Harry Potter» όταν «Ήμουν πολύ άσχημα και έπρεπε να πετύχω κάτι. Χωρίς αυτή την πρόκληση θα μπορούσα να είχα καταλήξει στην απόλυτη τρέλα». Η Rowling έγραφε από πολύ μικρή, το πρώτο μυθιστόρημά της λέγονταν «Rabbit»: «Ήμουν περίπου έξι χρόνων και δε σταμάτησα να «μουντζουρώνω» από τότε».

Για τη Rowling, η αλλαγή της τύχης της και της ζωής της ήταν μια συγκλονιστική συγκίνηση, ένα μεγάλο σάστισμα. Όμως η κόρη της δεν είχε καμιά αμφιβολία για τη νέα ζωή και καριέρα της μητέρας της: Όταν τη ρωτούσαν «τι κάνει η μαμά σου;», απαντούσε χωρίς δισταγμό «η μαμά μου γράφει!».

Το χρέος

Συντάκτης: Βαγγέλης Παπαδιόχος (Συμμετοχή στο Διαγωνισμό Ταινιών Μικρού Μήκους 2019)

 

Μυθοπλασία | 2017

Ηθοποιοί: Ζωή Θεοδωροπούλου, Γιώργος Κατσάμπας, Θοδωρής Σκαρής, Αλέξανδρος Αναστασιάδης, Θοδωρής Κούκρας
Sound design: Αλέξανδρος Γεράνης
Δ/νση φωτογραφίας: Τάσος Ποζιάδης
Μουσική: Γεωργία Δαμίγου
Μακιγιάζ: Χρύσα Μιχαηλίδου
Σενάριο-Σκηνοθεσία-Μοντάζ: Βαγγέλης Παπαδιόχος

Βαθμολογήστε την ταινία:
(δείξτε με το ποντίκι τα αστέρια που θέλετε και κάντε κλικ)

ΚακήΜέτριαΚαλήΠολύ καλήΕξαιρετική (3 votes, average: 3,33 out of 5)
Loading...

Μην τα παρατάς

Συντάκτης: Μιχάλης Γρίβας (Συμμετοχή στο Διαγωνισμό Ταινιών Μικρού Μήκους 2019)

 

Video art | 2018

Το «Μην τα παρατάς» είναι μια ερασιτεχνική ταινία μικρού μήκους που δείχνει την προσωπική μου εμπειρία πάνω στο θέμα του εκφοβισμού (bullying). Αυτό το βίντεο περιγράφει το τι έζησα και πως ένιωθα τόσο καιρό που το περνούσα! Το βίντεο αυτό δεν το έκανα για να «κλαφτώ» ότι ήμουν θύμα bullying, αλλά με αυτό το βίντεο θέλω να περάσω όσο μπορώ τα πιο θετικά μου μηνύματα και πως η ζωή δεν έχει τελειώσει εδώ!

Βαθμολογήστε την ταινία:
(δείξτε με το ποντίκι τα αστέρια που θέλετε και κάντε κλικ)

ΚακήΜέτριαΚαλήΠολύ καλήΕξαιρετική (4 votes, average: 2,75 out of 5)
Loading...

Λογοτεχνία και κινηματογράφος

Συντάκτης: Γιώργος Καραστάθης

 

Η σχέση λογοτεχνίας και κινηματογράφου έχει απασχολήσει πολλούς ανθρώπους σχετικούς με τις δύο αυτές τέχνες, είτε πρόκειται για επαγγελματίες του είδους, συγγραφείς και κινηματογραφιστές, είτε για τους απλούς λάτρεις των δύο αυτών τεχνών, αναγνώστες και θεατές.

Το πρόβλημα της σχέσης αυτής εντοπίζεται κυρίως στην απογοήτευση που νοιώθει ο θεατής βλέποντας κάποια ταινία βασισμένη σε λογοτεχνικό έργο του οποίου υπήρξε αναγνώστης. Η επιλογή της λέξης «απογοήτευση» εδώ δεν είναι τυχαία. Ο θεατής πράγματι απογοητεύεται, παύει δηλαδή να γοητεύεται από κάτι που πριν τον έκανε να αισθάνεται έτσι. Τι ήταν αυτό; Το λογοτεχνικό κείμενο. Ένα κείμενο εξ ορισμού πολυσήμαντο, που αφήνει δηλαδή ελεύθερο τον αναγνώστη να το ερμηνεύσει με τον τρόπο που αυτός επιθυμεί και μπορεί (με βάση τα βιώματά του, το βαθμό εξοικείωσής του με τα λογοτεχνικά κείμενα κλπ.).

Σχετικά με τον πολυσήμαντο χαρακτήρα του κειμένου έχει υποστηριχθεί ότι το λογοτεχνικό έργο «ξαναγράφεται» κάθε φορά που διαβάζεται. Αυτό σημαίνει ότι ο εκάστοτε σκηνοθέτης που επιθυμεί να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη ένα λογοτεχνικό έργο το έχει κι αυτός με τη σειρά του, διαβάζοντάς το, «ξαναγράψει». Έχει δώσει τη δική ερμηνεία πάνω σε αυτό. Έχει εκτιμήσει περισσότερο κάποια στοιχεία που για διάφορους λόγους του έκαναν εντύπωση και έχει δείξει λιγότερο ενδιαφέρον για κάποια άλλα. Είναι λογικό λοιπόν ένα κινηματογραφικό έργο που αποδίδει ένα λογοτεχνικό κείμενο ερμηνευμένο και «ξαναγραμμένο» με έναν α τρόπο να απογοητεύσει το θεατή που το έχει ήδη ερμηνεύσει με ένα β ή γ ή χ τρόπο. Το πρόβλημα όμως δεν έχει να κάνει μόνο με την πολυσημία του λογοτεχνικού κειμένου που δεν επιτρέπει εκ των πραγμάτων δύο απόλυτα ταυτόσημες ερμηνείες. Το ζήτημα είναι ότι εδώ έχουμε να κάνουμε κυρίως με ένα μεταγλωττισμό. ‘Ένα πέρασμα από μία γλώσσα, τη λογοτεχνική, σε μια άλλη, την κινηματογραφική. Πέρασμα από το χώρο των λέξεων στο χώρο των εικόνων. Συνοψίζοντας, θα μπορούσαμε να πούμε ότι από τη μία η πολυσημία του λογοτεχνικού κειμένου και από την άλλη η μεταγραφή της λογοτεχνικής γλώσσας στην κινηματογραφική καθιστά αδύνατη την πιστή απόδοση του κειμένου στην οθόνη. Το μόνο που μπορεί να ελπίζει ένας κινηματογραφιστής είναι να προσεγγίσει στην οθόνη είτε (συνήθως) το γράμμα του συγγραφέα (την υπόθεση), είτε το πνεύμα του.

Τελειώνοντας, πρέπει να διευκρινιστεί ότι η απογοήτευση του θεατή έγκειται ακριβώς σε αυτή την αδυναμία να αποδοθεί επακριβώς ένα λογοτεχνικό έργο στον κινηματογράφο και όχι στην ταινία αυτή καθεαυτή που μπορεί να αποτελεί ένα αριστούργημα της έβδομης τέχνης. Δεν πρέπει να ξεχνάμε άλλωστε και την περίπτωση (πολύ συνηθισμένη) που από μετριότατα λογοτεχνικά έργα δημιουργούνται πολύ καλές ταινίες. Ατυχώς, κανείς τότε δεν τα βλέπει ως λογοτεχνικές μεταφορές.